Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008

Ο πρωθυπουργός είναι ασθενής: αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί


Αυτό το... έργο, που παίζεται στο Ωνάσειο, το έχουμε ξαναδεί. Ήταν το 1988, όταν η διακυβέρνηση της χώρας γινόταν από την εντατική μονάδα του Χέρφιλντ μέσω φαξ, τηλεφώνων, πρωθυπουργικών φίλων και αναπληρωτών.

Το ίδιο έργο το έχει ξαναζήσει η χώρα άλλες 3 φορές μεταπολεμικά, με τους πρωθυπουργούς Νικόλαο Πλαστήρα, Αλέξανδρο Παπάγο και τον βασιλιά Παύλο. Και στις τρεις περιπτώσεις η χώρα οδηγήθηκε σε πολύ δυσάρεστες περιπέτειες.

Είναι σαφές ότι όλοι μας συμπαραστέκομαστε στο ανθρώπινο πρόβλημα, που αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου. Πρέπει όμως να γίνει εξ ίσου σαφές από όλες τις υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις, ότι δεν μπορεί να γίνει ανεκτό το κενό εξουσίας, που δημιουργεί η παρανοϊκή αντιμετώπιση του προβλήματος της υγείας του Ανδρέα από την κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ συνολικά.

Αυτά τα κενά εξουσίας τα πλήρωσε πολύ ακριβά η χώρα στο πρόσφατο παρελθόν. Ας ξαναδούμε εκείνες τις περιπτώσεις.

Στις 30 Νοεμβρίου 1951, μέσα σ΄ ένα εξαιρετικά ρευστό πολιτικό κλίμα ο πρωθυπουργός, Νικόλαος Πλαστήρας παθαίνει καρδιακή προβολή, λίγο μετά την ορκωμοσία του. Η κατάσταση είναι κρίσιμη γιατί:

• Η Ελλάδα μόλις έχει βγει από την περιπέτεια του Εμφύλιου Πόλεμου και είναι άμεση ανάγκη να ανασυγκροτηθούν η οικονομία και το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα.
• Η Κύπρος αρχίζει τον αγώνα για την Ενωση με την μητέρα - πατρίδα.
• Ο στιβαρός και πολυάριθμος ελληνισμός της Αιγύπτου υφίσταται τις συνέπειες του αγώνα χειραφέτησης του αιγυπτιακού λαού απέναντι στην αγγλική αποικιοκρατία.
• Ο Ψυχρός Πόλεμος ανάμεσα σε Δύση και κομμουνιστικό μπλοκ κυριαρχεί. Υπάρχει κι ένα θερμό μέτωπο στον πόλεμο της Κορέας με συμμετοχή και ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Μπροστά σ΄ αυτή την κατάσταση, η οποία, τηρουμένων των αναλογιών, θυμίζει το σημερινό διεθνές και εσωτερικό πολιτικό πλαίσιο, η Ελλάδα έχει ένα πρωθυπουργό σοβαρά άρρωστο. Ο Ν. Πλαστήρας δεν μπορεί να κυβερνήσει αλλά οι κομματικές σκοπιμότητες δεν του επιτρέπουν να παραιτηθεί. Στην διάρκεια αυτής της πρώτης φάσης της ασθένειάς του, συμβαίνουν τα εξής γεγονότα:

1. Οι Αγγλοι διαμορφώνουν καθεστώς τρομοκρατίας στην Κύπρο, αρχίζοντας στις 16 Ιανουαρίου 1952 με την αιματηρή καταστολή μίας τεράστιας μαθητικής διαδήλωσης στην Λευκωσίας υπέρ της Ενωσης.
2. Κηρύσσεται στρατιωτικό νόμος στην Αίγυπτο, με επεισόδια και καταστροφές που έχουν συνέπειες και στους Ελληνες.
3. Οξύνεται επικίνδυνα το πολιτικό κλίμα στο εσωτερικό από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, στελέχους του τότε παράνομου ΚΚΕ. Δημιουργείται νέος συσχετισμός δυνάμεων στους μηχανισμούς εξουσίας της χώρας, όπου κυρίαρχο ρόλο παίζει ο ξένος παράγοντας (οι Αμερικανοί, όπως και... σήμερα).

Ο άρρωστος πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας και το κομματικό περιβάλλον του επιμένουν στην μη υποβολή παραίτησης. Την αβάστακτη πίεση, που συνεπάγεται η άσκηση της εξουσίας, ο πρωθυπουργός την αντιμετωπίζει με μία νέα ασθένεια: Παθαίνει ημιπληγία στις 20 Μαρτίου 1952. Αλλά και πάλι δεν παραιτείται. Απλώς ορίζει αναπληρωτή. Ακολουθούν τα εξής γεγονότα:

• Συνέρχεται στην Λευκωσία η Εθνική Συνέλευση του κυπριακού λαού και παίρνει την συνταρακτική πολιτική απόφαση της Ενωσης.
• Έρχεται στην Αθήνα για άμεσες διαβουλεύσεις ο Τούρκος πρωθυπουργός Μεντερές. Οι επίσημες συζητήσεις με τον ομόλογό του άρρωστο Ελληνα πρωθυπουργό γίνονται στο... νοσοκομείο.
• Αρχίζουν στην Ελλάδα μαχητικά συλλαλητήρια υπέρ της Ενωσης της Κύπρου.

Στις 31 Μαίου 1952 ο Ν. Πλαστήρας αναλαμβάνει και πάλι τα πρωθυπουργικά του καθήκοντα. Φυσικά δεν αντέχει και αναχωρεί τον Ιούνιο για θεραπεία στο Παρίσι, με άγνωστη ημέρα επιστροφής.

Σύντομα προκηρύσσονται εκλογές. Γίνονται στις 14 Νοεμβρίου 1952. Όλοι θέλουν σταθερή διακυβέρνηση της χώρας. Κι έτσι θριαμβεύει τον Νοέμβριο του 1952 με συντριπτική πλειοψηφία ο «Ελληνικός Συναγερμός», που είχε ιδρύσει ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος.

Η νέα κυβέρνηση διαθέτει την απίθανη πλειοψηφία των 247 βουλευτών.

Ο βασανισμένος πρώην πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας πεθαίνει στις 26 Ιουλίου 1953. Ο νέος πρωθυπουργός Αλ. Παπάγος, μεγάλος κι αυτός σε ηλικία, θα έχει, κατά παράδοξη σύμπτωση, την μοίρα του προκατόχου του.

Οι ευθύνες αλλά και οι ίντριγκες της εξουσίας αποδείχτηκαν ψυχοφθόρες για τον Παπάγο. Οπως αποκάλυψε αργότερα ο προσωπικός του γιατρός Ν. Δ. Μπόμπολας, ο πρωθυπουργός έπαθε νευροφυτική υποτονία, η οποία εξελίχτηκε σε κατάθλιψη.

Παρενθετικά να αναφέρουμε ότι κατάθλιψη έπαθε το 1988 και Ανδρέας Παπανδρέου. Από τότε ανέλαβε την ψυχιατρική του θεραπεία και στήριξη ο καθηγητής Στεφανής.

Επανερχόμαστε στον Παπάγο. Καταρρέει στις αρχές του 1955, ύστερα από 2 περίπου χρόνια στην πρωθυπουργία. Στις 2 Μαίου μεταβαίνει για θεραπεία στην Ελβετία, με επίσημη αιτιολογία «αναζωπύρωσιν παλαιάς φυματιώσεως».

Οπως και ο προκάτατοχός του, έτσι και ο Παπάγος (έτσι και σήμερα ο Ανδρέας) αρνείται να παραιτηθεί, αφού η πρωθυπουργία του δίνει δύναμη να διατηρηθεί στην ζωή. Οταν γυρίζει από το εξωτερικό, παραμένει στο σπίτι του. Εκεί τον συναντούν οι συνεργάτες του, οι υπουργοί του, ακόμη και ο βασιλιάς.

Δημιουργούνται: Κενό εξουσίας. Κέντρα παραεξουσίας. Ακυβερνησία. Μάχη διαδοχής.

Αποτέλεσμα: Στις 6 Σεπτεμβρίου οι Τούρκοι εξαπολύουν έναν ανελέητο διωγμό σε βάρος των Ελλήνων των Κωνσταντινούπολης. Η Ελλάδα αντιδρά υποτονικά, αφού δεν έχει πρωθυπουργό. Λίγες μέρες μετά ο Παπάγος πέθανε. Αλλά το κακό είχε γίνει.

Ύστερα από μερικά χρόνια, το ίδιο έργο ξαναπαίχτηκε με βασικό άξονα την παραπληροφόρηση του λαού και πρωταγωνιστές τον βασιλιά Παύλο και το παλάτι. Πρόκειται για το ίδιο έργο, που παρακολουθούμε κι εμείς σήμερα κάθε μεσημέρι και βράδυ από τις τηλεοράσεις μας.

Στα απομνημονεύματά της η αείμνηστη Ελένη Βλάχου γράφει σχετικά:

«Οταν έγινε γνωστό ότι ο Βασιλεύς Παύλος ήταν άρρωστος, άρχισε -όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα- μιά απεγνωσμένη και ακατανόητη προσπάθεια συγκαλύψεως.
«Με τον Βασιλέα Παύλο, η σύγχυση είχε αρχίσει από τον Μάϊο του 1963, όταν ανακοινώθηκε ότι: "Ο Βασιλεύς, προσβληθείς από οξείας σκωληκοειδίτιδα, μετεφέρθη εις τον Ευαγγελισμόν, όπου εγχειρίσθηκε επιτυχώς".
«Αργότερα, στις 16 Ιανουαρίου 1964, μια νέα κρίση ονομάσθηκε "οσφυαλγία οξείας μορφής". Όταν πέρασε η "οσφυαλγία", ανακοινώθηκε ότι "παλαιόν έλκος" παρουσίασε επιδείνωση. Κατά τακτικά διαστήματα άφηναν να διαρρεύσουν -από ιατρικούς κύκλους, από την Κυβέρνηση- διάφορα αντιφατικά ανακοινωθέντα, αλλά επίσημο, σοβαρό ιατρικό δελτίο, κανένα.
«Ο κόσμος, και εμείς οι εφημερίδες, είχαμε την πεποίθηση ότι ο Βασιλεύς είχε καρκίνο και ότι ήταν πολύ άσχημα. Τον βλέπαμε αδύνατο, κουρασμένο, με κακό χρώμα. "Χάλια είχε πάλι ο Βασιλεύς!..." μας λέγανε οι φωτογράφοι, οι περισσότεροι νέα παιδιά που είχαν συμπάθεια για τον πάντα πρόθυμο και ευγενικό Βασιλέα.
«Αλλά η μυστικότητης συνεχίζεται και τα Ανάκτορα δεν αφήνουν κανένα να πλησιάσει. Μόνο τα μέλη της βασιλικής οικογένειας γίνονται δεκτά. Ανθρωποι που είχαν ζήσει όλη τη ζωή τους κοντά στον Παύλο, που είχαν περάσει μαζί του πολέμους, εξορίες, δύσκολες μέρες, βρίσκανε τις πόρτες κλειστές. Το ίδιο και οι πιο στενοί του συνεργάτες του».

Τότε ήταν η βασίλισσα Φρειδερίκη. Σήμερα είναι η Δήμητρα Λιάνη, ένα είδος "Φρειδερίκης του ΠΑΣΟΚ".

Τι έκανε τότε η Φρειδερίκη; Ο,τι έκανε το φθινόπωρο η Δήμητρα Λιάνη, όταν περιέφερε τον βαριά άρρωστο Ανδρέα Παπανδρέου στην Πάτμο για να δείξει ότι είναι καλά. Η Φρειδερίκη έβγαλε τον Παύλο βόλτα στην Καστέλα και φρόντισε να ειδοποιήσει την Ελένη Βλάχου για να εξασφαλίσει την αποκλειστική φωτογράφηση.

Η χώρα και ο λαός συνταρασσόταν το 1964 από τα πολιτικά πάθη. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε, δείχνοντας στον λαό ότι ο βασιλιάς (εγγύηση της ομαλότητας, τότε) ήταν καλά. Αλλά ο βασιλιάς πέθανε ύστερα από λίγο.

«Επρόκειτο για μια αθλιότητα», έγραψε το 1990 η Ελένη Βλάχου. «Θυσιάζανε τις τελευταίες ώρες του καλού Βασιλιά. Την άλλη μέρα δημοσιεύσαμε πολύ υπερήφανα την αποκλειστική φωτογραφία του Παύλου. Αποκλειστική απάτη»!
 
Δημοσιεύθηκε το 1996 στον «Ελεύθερο Τύπο»
.

Δεν υπάρχουν σχόλια: