Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2007

Το «Κτήμα Βεΐκου» και η αμαρτωλή ιστορία του

Η Εύμορφη Εκκλησία (Ομορφοκκλησιά) είναι υστεροβυζαντινός ναός αφιερωμένος στον Άη Γιώργη και αποτελεί ένα από τα καλύτερα βυζαντινά μνημεία της Αττικής. Η εικόνα που δείχνει η φωτογραφία (7 Ιουνίου 2007) είναι απατηλή. Το πράσινο αποτελείται από λεύκες, το «δέντρο των δημάρχων». Η Ομορφοκκλησιά περιτριγυρίζεται από δρόμους (όπως η λεωφόρος Βεΐκου), χέρσες εκτάσεις και το τσιμεντοστρωμένο πάρκινγκ του ολυμπιιακού «παλατιού του πινγκ πονγκ»



Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Επικαιρότητα» το 1992


Ο Λάμπρος Βέϊκος ήταν Σουλιώτης οπλαρχηγός, αγωνιστής του 1821, "περιώνυμος διά την ανδρείαν και το κάλλος του". Σκοτώθηκε στην μάχη του Ανάλατου το 1827. Οι Ελληνες για να τιμήσουν τον Βέϊκο, έδωσαν τ'όνομα του σε μια συνοικία των Αθηνών, που σήμερα βρίσκεται μέσα στα όρια του δήμου Καλλιθέας.

Κάποιοι άλλοι Ελληνες όμως τιμώντας με τον... δικό τους τρόπο την μνήμη του Βέϊκου, έμπλεξαν τ'όνομα του σε μία σκοτεινή ιστορία καταπάτησης δημόσιας γης, που σήμερα βρίσκεται ανάμεσα στα όρια των δήμων Αθηναίων, Γαλατσίου και Νέας Ιωνίας και που έχει μείνει γνωστή σαν "Κτήμα Βέϊκου".

Το..."Κτήμα Βέϊκου" είχε έκταση 15.000 στρεμμάτων. Το μεγαλύτερο μέρος του πουλήθηκε σαν οικόπεδα και οικοδομήθηκε. Τώρα πια απομένουν ελεύθερα μόλις 2.200 στρέμματα, που όμως αποτελούν την μεγαλύτερη ακάλυπτη περιοχή ολόκληρης της Αθήνας.

Ό,τι απομένει από το..."Κτήμα Βέϊκου" το διεκδικούν οι γειτονικοί δήμοι για να το αξιοποιήσουν ως οργανωμένο χώρο πράσινου και αναψυχής. Στην αξιοποίηση αυτή το αρμόδιο υπουργείο (ΥΠΕΧΩΔΕ), όχι απλώς συμφωνεί, όχι μόνο χαρακτηρίζει το έργο ως ζωτικής σημασίας για όλο το Λεκανοπέδιο, αλλά έχει ήδη έτοιμα και τ' απαραίτητα σχέδια.

Στα σχέδια του υπουργείου περιλαμβάνονται άλση, αναψυκτήρια, ποδηλατοδρόμιο, παιδικές χαρές, κολυμβητήριο, ηλιακό χωριό, τεχνητή λίμνη, υπαίθριο θέατρο, αθλητικές εγκαταστάσεις, χώροι εκθέσεων και πολιτιστικών εκδηλώσεων, βοτανικός κήπος και κήποι.

Τι περιμένουν τότε υπουργείο και δήμοι για να προσφέρουν στους Αθηναίους και στα παιδιά τους το μεγαλύτερο πάρκο της Αθήνας; Περιμένουν την απόφαση του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Δημοσίων Κτημάτων, γιατί οι κληρονόμοι του "καταπατητή" της περιοχής διεκδικούν τα δικαιώματα τους.

Μία "επιτροπή κατοίκων της Νέας Ιωνίας", ύστερα από πολύχρονη και κοπιαστική έρευνα σε αρχεία και άλλες πηγές, κατάφερε να φωτίσει την σκοτεινή ιστορία καταπάτησης του "Κτήματος Βέϊκου" με συγκεκριμένα στοιχεία που συγκέντρωσε.Σχετική με την ιστορία αυτή είναι και η έρευνα που έκανε το 1983 για λογαριασμό του υπουργείου Οικονομικών ο επιθεωρητής της Διεύθυνσης Δημοσίων Κτημάτων Πανταζής Β. Γαϊτανάρος.Οπως φαίνεται το... "Κτήμα Βέϊκου" έχει σχέση με εικονικά συμβόλαια, πλαστοπροσωπείες, πλαστές πράξεις οριοθεσίας, ένα... ανύπαρκτο βουνό και με μια διαθήκη που ίσως να... μην έγινε ποτέ.

Μια φορά κι ένα καιρό, λοιπόν...



Λίγη ιστορία


* Τουρκοκρατία. Με βάση την ιδιότυπη τουρκική νομοθεσία και το μουσουλμανικό δίκαιο (σερκάτ) ολόκληρη η περιφέρεια της Αττικής αποτελεί δημόσια γή.

* Ανεξαρτησία. Με βάση το δίκαιο του πολέμου τα οθωμανικά κτήματα, ιδιωτών και δημοσίου, δημεύονται και ονομάζονται "εθνικά κτήματα". Οι εγγυήτριες της ελληνικής ανεξαρτησίας Μεγάλες Δυνάμεις δεν δέχονται αυτή την ρύθμιση. Συνομολογούνται διεθνείς συμβάσεις, που προβλέπουν, εκτός των άλλων, διαδικασίες εξαγοράς των τουρκικών κτημάτων. Για τον έλεγχο των τίτλων που κατέχουν ιδιώτες συγκροτούνται μικτές ελληνοτουρκικές επιτροπές. Με διάφορους νόμους το νεοσύστατο ελληνικό κράτος προσπαθεί να διασφαλίσει την εθνική γη από τους καταπατητές.

* Βασιλεία. Έρχεται στην Ελλάδα ο βασιλιάς Οθων. Είναι 17 χρόνων και μέχρι την ενηλικίωση του την εξουσία του ασκεί τριμελής αντιβασιλεία Βαυαρών αξιωματούχων. Η εποχή της βαυαροκρατίας αρχίζει. Η αντιβασιλεία πληρώνει 12,5 εκατομμύρια φράγκα στην Τουρκία και εξαγοράζει την Αττική, την Εύβοια και μέρος της Φθιώτιδας. Με την αγορά αυτή αποδεικνύεται καθαρά ο δημόσιος χαρακτήρας των εκτάσεων της Αττικής.

* Αθήνα, 1836. Η κυβέρνηση με το ν.δ. της 17-11-1836 υποχρεώνει όσους πολίτες υποστηρίζουν ότι έχουν ιδιόκτητα δάση να καταθέσουν τους τίτλους τους για έλεγχο σε ειδική επιτροπή, προκειμένου να αναγνωριστούν ως νόμιμοι ιδιοκτήτες δασικών εκτάσεων. Για όσα δάση δεν κατατεθούν τίτλοι μέχρι 31-12-1937, αυτά κηρύσσονται δημόσια, χωρίς άλλες διαδικασίες.

Την εποχή εκείνη ολόκληρη η περιοχή βορείως των Τουρκοβουνίων,όπου σήμερα βρίσκονται το Γαλάτσι, τα Πατήσια και η Νέα Ιωνία ήταν ένα μεγάλο δάσος. Τότε τα τοπωνύμια της περιοχής ήταν βεβαίως διαφορετικά, με σημαντικότερα τους Ποδάρους (Νέα Ιωνία), Πλακάκια, Καλογρέζα, Ψαλίδι (μεταξύ Αμαρουσίου - Ηρακλείου), Γαλάτζι, Σκουμπουργιάννους και Εύμορφη Εκκλησία (βυζαντινή εκκλησία του 11ου αιώνα, που βρίσκεται κοντά στον σημερινό Περισσό).

Τον δασικό χαρακτήρα της περιοχής αυτής μπορούμε και σήμερα να τον διαπιστώσουμε από τους χάρτες που έκανε στα 1878 το Αυτοκρατορικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο του Βερολίνου, από τις φωτοληψίες του 1929 και του 1937 του υπουργείου Γεωργίας, από την απόφαση αναδάσωσης του δασάρχη Αθηνών το 1932 και από τις εκθέσεις 1033/22-6-1983 και 535/17-7-1985 του επιθεωρητή Π.Αναγνωστάκη.

* Αθήνα 1837. Για το δάσος βορείως των Τουρκοβουνίων κανένας τίτλος δεν έχει κατατεθεί σε καμμία αρμόδια επιτροπή. (Ούτε και κατατέθηκε στο μέλλον).

Βρισκόμαστε σε μια εποχή, όπου η ανώμαλη πολιτική κατάληξη της Επανάστασης του 1821, η ανεπαρκής οργάνωση του νεοσύστατου κράτους και το ρευστό ιδιοκτησιακό καθεστώς της γης διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό πλαίσιο για ληστές και καταπατητές.

Στη νεοελληνική μας ιστορία οι ληστές έμειναν γνωστοί σαν... ληστές. Οι καταπατητές όμως μεταμορφώθηκαν σε... κτηματίες.

Εκείνη την χρονιά, ο Βασίλης Κόλλια Κοτζιάς, με το συμβόλαιο 2094/1837 του συμβολαιογράφου Αθηνών Κωνσταντίνου Πιτάρη, πουλάει στον Ανδρέα Κομπατή το πατρικό του μερίδιο στην Εύμορφη Εκκλησία, έκτασης 60 στρεμμάτων και... "όσα εν τω μέλλοντι ήθελον αποκαλυφθώσιν, ότι ανήκουν εις τον πατέρα μου". Στο συμβόλαιο τίτλοι κτήσης και όμορα σύνορα... δεν αναφέρονται.

Στα επόμενα χρόνια, με παρόμοια συμβόλαια του ίδιου πάντοτε συμβολαιογράφου Κ.Πιτάρη και με πωλητές πάντοτε τους Κοτζιάδες, ο Ανδρέας Κομπατής θα... "αγοράσει" όλες την περιοχή βορείως των Τουρκοβουνίων και θα γίνει... "κτηματίας". Μάλιστα θα δείξει τέτοιο ζήλο, που θα αγοράσει το ίδιο κτήμα τουλάχιστον ... δύο φορές και θα προσφέρει στην γεωγραφία της Αττικής ένα... ανύπαρκτο βουνό...



Ο «κτηματίας»


* Αθήνα, 1841. Η Σοφία Κ. Κοτζιά, σύζυγος Γεωργίου Σκάγιαννη, ανταλλάσει τα κτήματα της στην Εύμορφη Εκκλησία και Πλακάκια με 45 στρέμματα του Ανδρέα Κομπατή, "κτηματία", σε περιοχή που... δεν αναφέρεται. Στο συμβόλαιο (2415/1841) τίτλοι, έκταση και όρια.. δεν αναφέρονται.

* Αθήνα, 1843. Ο "Πέτρος Κοντζάς, αμαξηλάτης", ενώπιον "των μαρτύρων Σάββα Παπά Δημητρίου Γκίζα άνευ επαγγέλματος και Γεωργίου Κ. Μπιρώτη εμπόρου", πουλάει το μερίδιο του στους Σκουμπουργιάννους στον... "Ανδρέα Κομπατή, κτηματία". Στο συμβόλαιο (1804/1843) τίτλοι κτήσης και έκταση... δεν αναφέρονται.

Αναφέρονται όμως όρια. Και συγκεκριμένα: "Τα δε όρια του αναφερθέντος κτήματος Σκουμπουργιάννους είναι ανατολικώς το Ψυχικόν καθώς χύνονται τα νερά του βουνού, δυτικώς Στουραϊτη το ρεύμα και το βουνόν καθώς χύνονται τα νερά, μεσημβρινώς το Γαλάτζι και το συντροφικόν καμίνι του Πασιαλή και προς άρκτον η Εύμορφη Εκκλησία και το κτήμα του κ.Κομπατή."

Το συμβόλαιο αυτό έχει μια πρωτοτυπία. Γιατί; Μα γιατί "δυτικώς Στουραϊτη το ρεύμα και το βουνόν καθώς χύνονται τα νερά", το μόνο βουνό που υπάρχει είναι η...οροσειρά της Πάρνηθας και μάλιστα σε απόσταση... μερικών δεκάδων χιλιομέτρων.

Είναι... ιστορικά εξακριβωμένο, πως κανένα βουνό δεν... μετακινήθηκε μεταξύ Πάρνηθας και Τουρκοβουνίων από το 1843 μέχρι σήμερα. Συνεπώς ο Κομπατής μπορούσε να επεκτείνει όσο ήθελε το κτήμα που "αγόρασε" και καταπατώντας ό,τι του άρεσε να γίνει... "κτηματίας". Κι αυτό έκανε...

* Αθήνα, 1852. Στις 6 Απριλίου και ενώπιον "των μαρτύρων Γεωργίου Ηλία Λίτζικα φαλαγγίτου και Αγγελή Ν. Σταθοπούλου άνευ επαγγέλματος " ο "κτηματίας" αγοράζει το μερίδιο της "Σιδερής Κοτζιά άνευ επαγγέλματος", η οποία "παρακληθείσα να υπογράψη ωμολόγησεν ότι δεν δύναται διότι δεν γνωρίζει γράμματα". Στο συμβόλαιο (268/1852) τίτλοι κτήσης, έκταση και όρια... δεν αναφέρονται.

Στις 28 Ιουλίου, ο "Αγγελής Νικολάου Κοτζιάς αρτοποιός" πουλάει στον Κομπατή και το δικό του μερίδιο, "δια δραχμάς διακοσίας εβδομήκοντα", με το συμβόλαιο 633/1852. Στις 11 Αυγούστου και ο "Ιωάννης Νικολάου Κοτζιάς σιδηρουργός" πουλάει στον "κτηματία" της ιστορίας μας το μερίδιο του. Στο συμβόλαιο (683/1852) η έκταση που αναφέρεται είναι 120 στρέμματα, ή... όσο είναι ("όσον εστί").

Στις 12 Δεκεμβρίου με το συμβόλαιο 1139/1852 του ίδιου πάντοτε συμβολαιογράφου Κ.Πιτάρη, ο Κομπατής αγοράζει για... δεύτερη φορά το μερίδιο του Αγγελή Κοτζιά από τις κόρες του "Μαρία σύζυγο Νικολάου Μποτζίσκου" και "Καλομοίρα σύζυγο Δημητρίου Βλάχου". Φαίνεται όμως, ότι από τον Ιούλιο έως τον Δεκέμβριο του 1852, τα οικόπεδα της Αθήνας είχαν χάσει την μισή τους αξία. Ετσι, ενώ στον Αγγελή ο Κομπατής πλήρωσε "δραχμάς διακοσίας ογδοήκοντα", στις κόρες του Αγγελή και για την ίδια έκταση πλήρωσε μόλις "δραχμάς εκατόν πεντήκοντα"...

Ισως τελικά ο "κτηματίας" να μπερδεύτηκε, ψάχνοντας οπωσδήποτε ένα βουνό ανάμεσα στο Γαλάτσι και στην Πάρνηθα, για να οριοθετήσει το κτήμα που αγόρασε...

* Αθήνα, 1853. Ο Κομπατής ολοκληρώνει τις "αγορές" του. Με το συμβόλαιο 215/1853 αγοράζει και "το μερίδιον του Παναγιώτη Κοτζιά" από "τας θυγατέρας αυτού Μπίτζαν Στουραϊτου και Φυλακτήν Ζίνη".

Κι αυτό το συμβόλαιο έχει μια... πρωτοτυπία. Αναφέρει ότι το το "μερίδιον του Παναγιώτη Κοτζιά επί του Κτήματος Σκουμπουργιάννους" έχει όρια "δυτικώς και μεσημβρινώς τον δρόμον του Αρακλείου ή Ηρακλείου και τους παίδας Μήτρου Σκουντέρη, απ' όλα δε τα άλλα μέρη συνορεύουν τα κτήματα του κυρίου Κομπατή Εύμορφη Εκκλησία και Σκουμπουργιάννους". Δηλαδή; Δηλαδή το κτήμα Σκουμπουργιάννους συνορεύει με το... κτήμα Σκουμπουργιάννους.

Αλλά εδώ ο "κτηματίας" Αν.Κομπατής σταμάτησε. Είχε "αγοράσει" 15.000 στρέμματα. Και μάλιστα με.. .συμβόλαια.

Ο επιθεωρητής Πανταζής Β. Γαϊτανάρος στην έκθεση του, περί "ιδιοκτησιακής κατάστασης του κτήματος των κληρονόμων Βέϊκου", αναφέρει, ότι όλα τα παραπάνω συμβόλαια είναι άκυρα και εικονικά. Κι αυτό γιατί, εκτός από τον αποδεδειγμένα δημόσιο χαρακτήρα της Αττικής και φυσικά του "Κτήματος Βέϊκου", στα συμβόλαια οι Κοτζιάδες δεν αναφέρουν τίτλους κτήσης, "ούτε καν το όνομα του προδικαιοπάροχου παππού τους". Δεν "προσδιορίζονται τα ακίνητα κατά θέση, όρια, έκταση και πλευρικές διαστάσεις". Τα όρια που αναφέρονται σε 3 συμβόλαια "είναι πανομοιότυπα". "Προκύπτει ότι το μερίδιο του Αγγελή Κοτζιά πουλήθηκε δύο φορές στον ίδιο αγοραστή και από τον ίδιο συμβολαιογράφο", κλπ.

Τα συμβόλαια αυτά αποτέλεσαν και τους βασικότερους τίτλους ιδιοκτησίας, με βάση τους οποίους οι κληρονόμοι πούλησαν 13.000 στρέμματα του "Κτήματος Βέϊκου". Αλλά εδώ μπαίνει σ' αυτή την σκοτεινή ιστορία ο αγωνιστής Λάμπρος Βέϊκος. Και πιο συγκεκριμένα η χήρα του Βέϊκου. Η ιστορία μας γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή. Τόσο πολύ, που θυμίζει την "εταιρεία δολοφόνων"..



Η διαθήκη


* Αθήνα, 1864. Ο "κτηματίας" Ανδρέας Κομπατής πεθαίνει στις 10 Φεβρουαρίου. Εναν ακριβώς μήνα πριν από τον θάνατο του, με την μυστική ιδιόγραφη διαθήκη του είχε αφήσει το κτήμα του κληρονομιά στην Αικατερίνη, χήρα Λάμπρου Βέϊκου, την "Λαμπρομπέκαινα".

* Αθήνα, 1899. Η Λαμπρομπέκαινα πεθαίνει. Αφήνει κληρονόμο τον γυιό της Γεώργιο Λάμπρου Βέϊκο.

Η "επιτροπή κατοίκων της Νέας Ιωνίας" ερεύνησε το θέμα της διαθήκης του Αν.Κομπατή. Τα πράγματι εκπληκτικά στοιχεία που ανακάλυψε, τα κατέθεσε με υπόμνημα της στο υπουργείο Οικονομικών (αριθ. πρωτοκόλλου 1292/20-5-1986).

Στο 8ο κεφάλαιο της διαθήκης του Κομπατή αναφέρεται: "Καταλείπω και παραχωρώ της Αικατερίνης Λαμπρομπέκιαινας, συμβίας του ποτέ Λάμπρου Φώτη Μπέκιου εκ Σουλίου της Ηπείρου, πρώτου εξαδέλφου μου κατά τω αποδεικτικώ το οποίον εύρον εν τοις εγγράφοις του πατρός μου Ιωάννη Γ. Κομπατή και το οποίον χάριν ασφαλείας παρακατέθεσα εν τω συμβολαιογραφείω Στεφάνου Ταβανάκη, 15.000 στρέμματα εις την θέσιν Εύμορφη Εκκλησία..." Ο αριθμός της παρακατάθεσης των αποδεικτικών συγγενείας δεν αναφέρεται. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο...

Η "επιτροπή κατοίκων της Νέας Ιωνίας" στο υπόμνημα της αναφέρει τα εξής:

"Τα δύο επίσημα έγγραφα 1831 και 1834 του επιθεωρητή Πάνου Γωρδάση και του επάρχου Ναυπακτίας Α. Κριεζή (σ.σ. έγγραφα του έτους 1834), τα οποία δώσαμε μαζί με το υπόμνημα μας, αποκαλύπτουν ότι η σύζυγος του Λάμπρου Μπέκιου-Βέϊκου λεγόταν Μαρία και όχι Αικατερίνη και ο μοναχογιός της Κώστας και όχι Γεώργιος. Ο δε πατέρας του Λάμπρου Βέϊκου λεγόταν Κώστας και όχι Φώτης. Ο Κώστας Λάμπρου Μπέκιος έγινε φρούραρχος Ναυπάκτου, προήχθη σε ταγματάρχη του τακτικού στρατού, αποστρατευθείς διορίστηκε γερουσιαστής και πέθανε το 1858. Αυτά μπορεί να σας τα επιβεβαιώσει και το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, που διατηρεί αρχείο Επετηρίδας Αξιωματικών."

Αλλά και το υπ' αριθ. 8/11-11-1864 πρακτικό δημοσίευσης του Πρωτοδικείου Αθηνών της διαθήκης του Αν. Κομπατή είναι πλαστό, όπως αποδεικνύει με συγκεκριμένα στοιχεία η "επιτροπή κατοίκων", ύστερα από έρευνα της στα αρχεία του Πρωτοδικείου Αθηνών.

Στην διαθήκη του ο Κομπατής αναφέρει ακόμη, ότι τα 15.000 στρέμματα που κληροδοτεί στην... χήρα του Λάμπρου Βέϊκου τα καταμέτρησε ο μηχανικός Δημήτριος Ζέτσος και οριοθετήθηκαν από τον Ειρηνοδίκη βόρειας πλευράς Αθηνών Π. Σταματιάδη με την 54/30-5-1853 πράξη οριοθεσίας. Τέτοια πράξη όμως δεν υπάρχει πουθενά...

"Ακλόνητη πεποίθηση μας", γράφει η επιτροπή, "είναι ότι ο Ανδρέας Κομπατής δεν έγραψε αυτή την διαθήκη και τούτο γιατί, όπως αναφέρεται στην αρχή της διαθήκης, δεν είχε ούτε γονείς ζώντες, ούτε παιδιά και μπορούσε ν' αφήσει όπου ήθελε την περιουσία του, χωρίς να κατασκευάσει έναν... ανύπαρκτο πρώτο ξάδελφο, μια... ψευτοχήρα, ένα... ψευτοανηψιό και μια πράξη οριοθεσίας που... δεν έγινε ποτέ."

Τι ακριβώς συνέβη; Ποιός ξέρει... Ισως η μέθοδος αξιοποίησης της διαθήκης μοναχικών ηλικιωμένων να είχε ανακαλυφθεί το 1864 στην Αθήνα, 113 χρόνια πριν η κοινωνία μας ανακαλύψει την "συμμορία δολοφόνων". Ισως...


Το πάρκο


Τα συμβόλαια και η διαθήκη του Κομπατή είναι οι τίτλοι που διαθέτουν και σήμερα οι πολλοί πλέον κληρονόμοι του "Κτήματος Βέϊκου". Αυτή η σκοτεινή ιστορία καταπάτησης δημόσιας γής, που μας δείχνει και με ποιό τρόπο απέκτησε η Αττική τους... "κτηματίες" που την έκαναν οικόπεδα, είχε βεβαίως συνέχεια και στον αιώνα μας.

Συνεχίστηκε, για παράδειγμα, με τις αποφάσεις 10897/1970 του Τριμελούς Πρωτοδικείου και 9244/1972 του Εφετείου Αθηνών, που κήρυξαν πλαστή μία άλλη πράξη οριοθεσίας, την 154/30-5-1853, που είχε καταθέσει ο Γεώργιος Λ. Βέϊκος το... 1904. Συνεχίστηκε με την καταδίκη κληρονόμων, που είχαν επικαλεστεί αυτήν την πλαστή πράξη οριοθεσίας. Συνεχίστηκε όμως κι αλλιώς...

Στην διάρκεια της δικτατορίας οι κληρονόμοι του "Κτήματος Βέϊκου" εξαφάνισαν όλη την βόρεια πλευρά των Τουρκοβουνίων (...καθώς χύνονται τα νερά...) με την μέθοδο των λατομείων, έκοψαν και πούλησαν οικόπεδα κοντά στον Περισσό, πούλησαν το δάσος του Αγίου Λαυρεντίου στον "οικοδομικό συνεταιρισμό Το Προάστιο", έχτισαν μια πολυτελή βίλλα, πήραν πολλά εκατομμύρια από απαλλοτριώσεις που έγιναν για σχολεία και δρόμους.

Συνεχίστηκε βέβαια και με την κοπιαστική προσπάθεια της "επιτροπής κατοίκων της Νέας Ιωνίας", να φωτίσει με συγκεκριμένα στοιχεία την σκοτεινή ιστορία καταπάτησης και πλαστογραφιών και που τώρα ζητάει από το υπουργείο Οικονομικών "να συντομευθούν οι διοικητικές διαδικασίες, να δοθεί ο χώρος που απέμεινε στο κοινωνικό σύνολο και να σταλούν στον εισαγγελέα οι κληρονόμοι Κομπατή - Βέϊκων για πλαστογραφία και πλαστοπροσωπία".

Όπως συνεχίστηκε με την έκθεση του επιθεωρητή Πανταζή Β. Γαϊτανάρου, που απέδειξε την ακυρότητα των συμβολαίων, την έλλειψη δικαιωμάτων των κληρονόμων ακόμη και με έκτακτη χρησικτησία, τις "εικονικές δίκες ισχυροποίσης δικαιωμάτων κυριότητας" μεταξύ των κληρονόμων το 1936-1937.

Τώρα η ιστορία συνεχίζεται στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Δημοσίων Κτημάτων, που ζήτησε εφαρμογή τίτλων και που η απόφαση του καθυστερεί πολύ. Γιατί άραγε;

Στο μεταξύ, οι διάφοροι κληρονόμοι και διεκδικητές έστησαν συρματοπλέγματα και έβαλαν καινούργιες πινακίδες ιδιοκτησίας. Το ΥΠΕΧΩΔΕ αξιοποιεί έναν πολύ μικρό χώρο της έκτασης, που είναι γνωστός σαν... "κληροδότημα Λ. Βέϊκου". Ο δήμος Γαλατσίου αφού αρχικά είχε κάνει... κατάληψη στο "κληροδότημα", τώρα εκτελεί έργα ανάπλασης της Λεωφόρου Βέϊκου. Ο δήμος Νέας Ιωνίας αυτοκαταναλώνεται σε αποφάσεις δημοτικού συμβουλίου και σε συγκρότηση επιτροπών. Και φυσικά εξακολουθεί να ισχύει από το 1932 η απόφαση αναδάσωσης της περιοχής...

Κι έτσι, το μεγαλύτερο πάρκο της Αθήνας βρίσκεται προς το παρόν στον χώρο των προθέσεων, των σχεδίων, των οραματισμών και του ονείρων. Με δυο λόγια στο... χώρο του αοράτου...

1 σχόλιο:

paraxeno είπε...

ωχ, έχει μέρος με κάτι δεντράκια για κάψιμο εκεί, να έχουμε το νου μας... γιατί τους τα θυμίζεις ε????

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΙΟΥΛΙΟΥ:

Συμμετοχή στη διαμαρτυρία των κατοίκων της Καισαριανής και συλλογή υπογραφών για το δασολόγιο,

ΩΡΑ 19.30
ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ


ΑΗ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ


Επίσης την ΠΕΜΠΤΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ:

Στον πρώην Κατράντζο, Σταδίου και Αιόλου στις 5 το απόγευμα
συγκέντρωση - διαμαρτυρίας και συλλογή υπογραφών. Βλέπετε
σχετικά και στο
http://anadasosi.blogspot.com αναφορικά με τις προτάσεις που υπάρχουν για την χρήση του οικοπέδου.